γελαστός
γελαστός, laughable
γελᾰσ-τός, ή, όν,
- laughable, ἔργα Od. 8.307; of persons, Babr. 45.12.
ridículo de abstr.
ἵνα ἔργα γελαστὰ καὶ οὐκ ἐπιεικτὰ ἴδησθε
• de pers.
ὁ αἰπόλος γελαστὸς ἦλθεν ... αἰγῶν ἔρημος
γελαστός, ή, όν, risible, plaisant, Od. 8, 307 ; Babr. 45, 12.
Étym. γελάω.
γελαστός, belachenswert, lächerlich, Hom. einmal, Od. 8.307 ἔργα γελαστά, v.l. ἔργʼ ἀγέλαστα, Aristarch u. Herodian γελαστά, s. Scholl. – Oft bei Folgenden.
γελαστός
[γελάω.]
Tending to, conceived in a spirit of, mockery; or perh., laughable: ἔργα Od. 8.307.
γελαστός (γελάω): ridiculous; ἔργα, doings that bring ridicule upon the speaker, Od. 8.307†.
γελαστός
from γελάω
- laughable, Od.