γευστός
γευστός, that may be tasted
γευσ-τός, ή, όν,
- that may be tasted, τὸ γ. Arist. Rh. 1370a23, de An. 422a8, Plu. Aud. 2.38a, Porph. Abst. 1.33.
1 que puede ser percibido por el gusto
οὐδὲν οὔτε γ. οὔθ' ἁπτόν
εἰ γ. ἐστιν ὁ Κύριος
• subst. τὸ γ. el sabor
τὸ δὲ γ. ἐστιν ἁπτόν τι
2 gustativo
ποιότης
γευστός, ή, όν, dont on peut goûter, Arstt. Rhet. 1, 11, 5 ; An. 2, 10, 3, etc.
Étym. vb. de γεύω.
γευστός, was gekostet werden kann, Arist. anim. 3.10.