δίψιος
δίψιος, thirsty, athirst
δίψ-ιος, α, ον, also ος, ον A. Ch. 185, Nic. Th. 147: (δίψα):—
- thirsty, and of things, dry, parched, δ. κόνις A. Ag. 495, S. Ant. 246; χθών E. Alc. 560; πῦρ θεοῦ Id. Rh. 417; ἐξ ὀμμάτων δὲ δίψιοι πίπτουσι σταγόνες, perh. tears checked in their flow, A. Ch. 185; δίψιον, expld. by βεβλαμμένον, S. Fr. 296, by βλαπτικόν, Hsch.; cf. δῖψαι.
- II causing thirst, ὕδατα Hermipp. ap. J. Ap. 1.22; δ. σήψ Nic. Th. 147; cf. διψάς II.
I
1 seco
κόνις
χθών
ὥρα
Λίβυς
2 que produce sed
διψίων ὑδάτων ἀπέχεσθαι
σήψ
ὕδωρ
3 que reseca, ardiente
ἐξ ὀμμάτων δὲ δίψιοι πίπτουσί μοι σταγόνες
brotan de mis ojos gotas ardientesπῦρ θεοῦ
δ. Κύων
la constelación del Perro que seca e.d. la Canícula
II
1 herido, castigado S.Fr.296.
2 dañino Hsch.
•DMic. di-pi-si-jo.
δίψιος, α ou ος, ον :
1 qui a soif, altéré, d’où desséché, en parl. de la poussière, Eschl. Ag. 495 ; Soph. Ant. 246 ; de la terre, Eur. Alc. 560 ||
2 qui donne soif ; σήψ δ. Nic. Th. 147, sorte de serpent (cf. διψάς) ||
➳ Fém. -α, Eschl. Soph. Eur. ll. cc. ; fém. -ος, Nonn. Jo. 32, 28 ; Nic. Th. 187.
Étym. δίψα.
δίψιος, α, ον (auch 2 Endungen, Nic. Th. 147), durstig. Gew. übertr. von leblosen Dingen, dürr, trocken ; κόνις Aesch. Ag. 481 ; Soph. Ant. 426 ; χθών Eur. Alc. 563 ; δίψιον πῦρ θεοῦ, Hitze, Rhes. 417 ; Aesch. sagt ἐξ ὀμμάτων δὲ δίψιοι πίπτουσί μοι σταγόνες Ch. 183, wo man unnötig διψίων geändert hat, auch nicht an Hes. Glosse δίψιον, βλαπτικόν zu denken braucht ; δ. σήψ Nic. Th. 147 = διψάς, Schlange.
δίψιος
δίψιος α ον; ος ον
δίψα
- thirsty, athirst, and of things, thirsty, dry, parched, Trag.