διψητικός
διψητικός, thirsty
διψ-ητικός, ή, όν,
- thirsty, Arist. PA 671a2.
- 2 provoking thirst, ὁ φόβος -κόν Id. Pr. 947b39: Comp., Dsc. 1.128.
I
1 sediento
οἱ παῖδες
τοῦ θέρους διψητικώτεροι γινόμεθα
en el verano estamos más sedientosοἴνου ... οἱ διψητικοὶ ἐπιθυμητικοί
ὁ ἔλαφος
2 que produce sed
ὁ φόβος
τὰ ξηρά
II adv. -ῶς con sed
δ. ἔχει
en interpr. alegór. de pasajes bíblicos
διψητικός, ή, όν :
1 qui a soif, altéré, Arstt. P.A. 3, 8, 2 ||
2 qui donne soif, qui altère, Diosc. 1, 183.
Étym. διψάω.
διψητικός, Durst erregend ; Arist. part.anim. 3.8. Auch = durstend, K.S.; διψητικώτερος, Plut. Symp. 2.2.