διψήω en διψάω [δίψα] praes. contr. 3 sing. διψῇ, later ook διψᾷ, 3 plur. Aeol. δίψαισι, inf. διψῆν, later ook διψᾶν, abs. dorst hebben: στεῦτο δὲ διψάων hij gaf er blijk van dorst te hebben Od. 11.584; met gen.: ταύτην οἰκὸς διψῆν ... ὑδάτων het is waarschijnlijk dat dat (land) dorst naar water Hdt. 2.24.2; overdr. dorsten naar, verlangen naar, met gen.: πόλις ἐλευθερίας διψήσασα een stad die dorst naar vrijheid Plat. Resp. 562c; met acc. μακάριοι οἱ ... διψῶντες τὴν δικαιοσύνην gelukkig wie dorsten naar gerechtigheid NT Mt. 5.6; met inf.: ὑμῖν διψῶ χαρίζεσθαι ik verlang ernaar jullie een plezier te doen Xen. Cyr. 5.1.1.