δεινωτικός
δεινωτικός, pertaining to
δειν-ωτικός, ή, όν, Rhet.,
- pertaining to δείνωσις I, ὗλαι Corn. Rh. p.394 H.
ret. relativo a la exageración o vehemencia
Δημοσθένης ... τὰς δεινωτικὰς ὕλας παρέσπειρεν ἑκάστῳ κεφαλαίῳ
Demóstenes diseminaba los motivos vehementes por cada capítulo
δεινωτικός, zum Uebertreiben geneigt, Sp.