δείους

δείους, Ep. gen. of δέος (q.v.).

δείους, genitiv., = δέους, Homer zweimal, χλωρὸς (χλωροὶ) ὑπαὶ δείους Versanfang Il. 10.376, 15.4, »bleich vor Furcht«. Das ει in δείους läßt verschiedene Erklärungen zu ; vgl. einerseits δειλός, δεινός, δείδω, δείδια, andrerseits genitiv. σπείους, Od. 12.93, accusat. σπεῖος, Od. 5.194, accusat. σπέος, Od. 9.182. Die Lesart ὑπαὶ δείους wird Il. 10.376, 15.4 von Nikanor anerkannt, s. Scholl.

δείους

genit. δέος.

δείους , gen.: see δέος.