διδράσκω
διδράσκω, to run away
διδράσκω,
- run away, Hsch.: pf., δέδρᾱκα τοῦ καπηλείου Eun. Hist. p.255 D.: aor. imper. δράντων prob. l. in Tab.Defix.Aud. 26 (Crete, iii B. C.); part. δράσαντα POxy. 1423.6 (iv A. D.); but mostly found in compds., esp. ἀπο-.
huir, escapar
λέγων ὅτι μὴ μέλλοι διδράσκειν
ἐὰν δὲ ἀργήσῃ ἡ παιδίσκη Σωτηρὶς ἢ δράσῃ [ἢ ἀ]σθενήσῃ
ἐπιτρέπω δοῦλόν μου Μάγνον ... δράσαντα ... ἀγαγεῖν
• c. gen.
δεδρακότες τοῦ καπηλείου
•Pres. red. de *dreHu̯2-, tema que da lugar a ai. drāti y, en grado ø *drHu̯2°-, a ai. drutá-, gót. trudan.
*διδράσκω, ion. *διδρήσκω, seul. dans les composés ἀποδιδράσκω, διαδιδράσκω, etc.
Étym. R. indo-europ. *dreh₂-, courir.
διδράσκω, fut. δράσομαι, aor. ἔδραν, δρᾶναι, δράς, ion. διδρήσκω, gew. nur in Zusammensetzungen mit ἀπό, διά, ἐκ ; das simplex stellt Schäfer Plut. Lucull. 8 her.
διδράσκω
redupl. from !δρα
whence the compds. ἀποδρᾶναι, etc.
- to run away