Διδυμεύς
Διδυμεύς, of Didyma
1 subst. ὁ Δ. epít. de Apolo en Dídima Didyma 493.5 (III a.C.), Call.Fr.191.57, Str.14.1.5, Scymn.59, Milet 1(3).155.17 (II a.C.), Didyma 47.8 (II/I a.C.), 504.9 (III d.C.), 83.1 (imper.), Milet 1(7).205a (II d.C.), Didyma 243.8 (III d.C.), SEG 30.1352 (Mileto III d.C.), Orph.H.34.7.
2 ét. de Dídima, St.Byz.s.u.
Διδυμεύς, έως (ὁ) [ῐῠ] de Didymes, ép. d’Apollon, Orph. H. 33, 7 ||
➳ Voc. -εῦ, Orph. l. c. Acc. -ῆ, Scymn.
Étym. Δίδυμα.