δολόμητις
δολόμητις, crafty of counsel, wily
δολό-μητις, ι,
- crafty of counsel, wily, of persons, Od. 1.300; Ἀφροδίτα prob. in Simon. 43; ἀπάτα A. Pers. 93 (lyr.).
1 de pers. y dioses artero, mentiroso, engañoso
Αἴγισθος
Κλυταιμνήστρη
ἀπάτα θεοῦ
Κύπρις
ἀκοίτης
de Plutón
2 de anim. artero, astuto
σηπίη
δολό·μητις, gén. -ιος, acc. -ιν (ὁ, ἡ) c. le préc. ; en parl. de pers. (Égisthe, Od. 1, 300 ; 3, 198, 250 ; 4, 525 ; Clytemnestre, Od. 11, 422) ; en parl. de choses, Eschl. Pers. 93.
Étym. δόλος, μῆτις.
δολόμητις, ιος, Listen ersinnend, listig, verschlagen, verschmitzt, heimtückisch. S. über den Akzent Herodian. Scholl. Il. 9.571 u. vgl. πολύμητις. Bei Homer δολόμητις sechsmal : Αἴγισθον δολόμητιν Versanfang Od. 1.300, 3.198, 308, Αἴγισθος δολόμητις Versanfang Od. 3.250, 4.525, Κλυταιμνήστρη δολόμητις Versende Od. 11.422. – Aesch. Pers. 93 δολόμητιν ἀπάταν ; Col. 81 δ. Κύπρις.
δολόμητις
[as δολομήτης.]
= δολομήτης. Od. 1.300 = Od. 3.198 = 308, Od. 3.250, Od. 4.525, Od. 11.422.