δολοεργός
I
1 de pers. falso, traidor Man.4.57, cf. 243.
2 de abstr. engañoso
μὴ πίστευε δολουργῷ λογισμῷ
II adv. -ῶς dolosamente, con engaño
ἡ δυσθυμία, ἡ δ. ... ὑποσπειρομένη
δολο·εργός, ός, όν, qui agit avec perfidie, à l’œuvre perfide, Man. 4, 57, 243.
Étym. δόλος, ἔργον.
δολοεργός, listig handelnd, listig, Man. IV.57, 243.