Logeion | δουπήτωρ

δουπήτωρ, ορος, ὁ,

resonante χαλκός AP 4.3b.13 (Agath.).

δουπήτωρ, ορος, adj. m. qui fait un bruit sourd, Anth. 4, 3, 59.

Étym. δουπέω.

δουπήτωρ, ορος, ὁ, tosend od. tötend, χαλκός, Agath. proleg. 59 (IV.3).

δουπήτωρ, ορος δουπέω

δουπήτωρ