Logeion | δοῦπος

δοῦπος, ὁ,

any dead, heavy sound, thud, δ. ἀκόντων Il. 11.364, 16.361; δ. ὀρώρει πύργων βαλλομένων 9.573, cf. 12.289; of the distant din of battle, 16.635; of the sound of footsteps, 10.354, Od. 16.10; of the measured tread of infantry, Il. 23.234, Hes. Th. 70; ὅμαδον καὶ δ., of a multitude, Od. 10.556; of the roar of the sea dashing against rocks or of a distant torrent, 5.401, Il. 4.455.—Rare in Trag., δ. μαράγνης A. Ch. 376 (lyr.); χερόπλακτοι δʼ ἐν στέρνοισι πεσοῦνται δοῦποι the loud beating of breasts, S. Aj. 634, cf. E. Ba. 513; ἀκούομεν πυλῶν δ. the noise of opening gates, Id. Ion 516. Rare in Prose, Th. 3.22 (v.l. ψόφον) ; θόρυβος καὶ δ. X. An. 2.2.19.

ruido, estruendo δ. ὀρώρειresonó un estruendo al caer la muralla Il.9.573, 12.289, cf. Q.S.6.328, 11.18, δοῦπον ἀκούσας de pisadas Il.10.354, χερόπλακτοι ... δοῦποι golpes resonantes dados con las manos S.Ai.634, cf. A.Fr.451e.14, E.Ba.513, πεσοῦσα (κεραμίς) δοῦπον ἐποίησεν Th.3.22, θόρυβος καὶ δ. X.An.2.2.19, δ. τις πρὸς τὸν ἀέρα ... ἤρετο Hld.1.30.3, ἦχος καὶ δ. Hld.9.8.3, cf. AP 7.222.3 (Phld.), Orph.A.687, Opp.C.2.334

• c. gen. de cosa δ. ἀκόντων al entrechocar Il.11.364, 16.361, Archil.170.6, Triph.12, διπλῆς ... τῆσδε μαράγνης δ. restallido de este doble látigo A.Ch.375, Πανιάδος ... δοῦπος ἱμάσθλης ref. a los accesos de locura atribuidos a Pan, Nonn.D.10.13, τῶνδ' ἀκούομεν πυλῶν δοῦπονoímos el ruido de esas puertas al abrirse, E.Io 516, ἄκμονος ἠχήσαντος Call.Dian.54, βύρσης ταυρείου ref. al redoble de un tambor AP 6.219.22 (Antip.Sid.), ἐρετμῶν Colluth.227, c. gen. de seres animados o partes del cuerpo τῶν μιν ἐπερχομένων ὅμαδος καὶ δ. ἔγειρεν el ruido y el estruendo de los que marchaban le despertaron, Il.23.234, cf. 16.635, κινυμένων δ' ἑτάρων ὅμαδον καὶ δοῦπον ἀκούσας Od.10.556, ποδῶν ... δ. ruido de pasos, Od.16.10, Hes.Th.70, Theoc.25.69, δια[λ]εύκων ὀστέ[ων] δ. ἐ[ρ]<ε>ικομένων ruido de huesos blanquecinos al romperse Pi.Fr.169a.25, ὁμίλου A.R.2.194, ἀνέμοιο A.R.3.954, θηρῶν Opp.C.3.366

• c. gen. de accidentes de la naturaleza τῶν δὲ ... δοῦπον y el estruendo de éstos (los torrentes), Il.4.455, δοῦπον ἄκουσε ποτὶ σπιλάδεσσι θαλάσσης Od.5.401, cf. AP 7.278 (Arch.), ὀριτρεφέος ποταμοῖο Triph.193, βροντῆς Nonn.D.28.200.
•La aparición de -γ- en comp. como μασίγδουπον, ἐρίγδουπος o en formas verbales como ἐγδούπησαν y la alternancia c. κτυπέω, κτύπος, etc., hacen pensar en una forma imitativa; cf. let. dupêtiês ‘producir un ruido sordo’, serv. dȕpiti ‘golpear con estrépito’.

δοῦπος, ου (ὁ)

1 bruit sourd, en parl. de tours qui s’écroulent, Il. 9, 573 ; de coups sur la poitrine, Soph. Aj. 633 ; des vagues, Od. 5, 401 ; de pas, Od. 16, 10 ; d’une foule, joint à θόρυβος, Xén. An. 2, 2, 19 ||

2 p. ext. bruit sonore, en parl. de portes, Eur. Ion 516 ; de traits qu’on lance, Il. 16, 361 ||

➳ Rare en prose, Thc. 3, 22, dout. ; Xén. l. c. ; Apd. p. 55 Bkk.

Étym. probabl. pré-grec ; cf. *γδοῦπος dans ἐρίγδουπος.

δοῦπος -ου, ὁ gedreun, lawaai.

δοῦπος, ὁ, dumpfes Geräusch ; Getöse, Schall, Brausen, Rauschen ; entstanden aus γδοῦπος, wohl verwandt mit κτύπος, vgl. γδουπέω u. ἐρίγδουπος, s. Scholl. Aristonic. Il. 11.45 ; bei Homer öfters : δοῦπος ἀκόντων, Il. 16.361 ; vom Schall der Fußtritte, ποδῶν ὑπὸ δοῦπον ἀκούω Od. 16.10 ; vom Geräusch einer bewegten Volksmenge 10.556 ; vom Brausen des Meeres 5.401 ; vom Rauschen der Waldbäche Il. 4.455 ; – vom Schlagen der Brust bei der Klage, χειρόπληκτοι δοῦποι Soph. Aj. 621 ; πυλῶν Eur. Ion 516 ; Theocr. 25.69 ; ἄκμονος Call. Dian. 54. – Selten in Prosa, θόρυβος καὶ δοῦπος Xen. An. 2.2.19.

δοῦπος

-ου, ὁ (γδοῦπος. Cf. ἐρίγδουπος).

A sound or noise. Of the roaring of the sea Od. 5.401, Od. 12.202.

Of the roar of rushing and meeting waters Il. 4.455.

Of noise or din in battle: ἐς δοῦπον ἀκόντων (to where the sound is, i.e. to battle) Il. 11.364 = Il. 20.451, δοῦπον ἀκόντων (the whiz) Il. 16.361, τεῖχος ὕπερ δ. ὀρώρει Il. 12.289. Cf. Il. 9.573, Il. 16.635.– Of the sound of persons approaching or moving: ἐπερχομένων δ. Il. 23.234. Cf. Il. 10.354: Od. 10.556, Od. 16.10.

δοῡπος

1cracking ταχέως δʼ ἀράβη[σε] διαλεύκων ὀστέ[ων] δοῦπος ἐ[ρ]<ε>ικομένων fr. 169. 25.

δοῦπος (cf. κτύπος): any dull, heavy sound, as the thunder at the gates of a besieged town, ἀμφὶ πύλᾱς ὅμαδος καὶ δοῦπος ὀρώρει| πύργων βαλλομένων, Il. 9.573; of the din of battle, compared to the echo of woodmenʼs axes, Il. 16.635; the roar of the sea, Od. 5.401; or of a mountain torrent, Il. 4.455. Cf. δουπέω.

δοῦπος, ὁ,

any dead, heavy sound, a thud, Il.; of the distant din of battle, the sound of footsteps, of the measured tread of infantry, the hum of a multitude, the roar of the sea, Hom.: rare in Trag. The form γδουπέω, connects the word with κτύπος.

δοῦπος

Saved

Recent