δύσσοος
δύσσοος, hard to save, ruined
δύσ-σοος, ον,
- hard to save, ruined, Theoc. 3.24; τὰ δ. the rogues, Id. 4.45, cf. Riv. Indogr. 8.266 (Camarina, v B. C.).
1 que no tiene salvación, desdichado
hοίδε πάντες δύσσοοι
y que todos sean desdichados en una defixiónὤμοι ἐγών, τί πάθω, τί ὁ δ.
2 difícil de ahuyentar
τὰ μοσχία
δύσ·σοος, οος, οον, difficile à sauver, à préserver, Thcr. Idyl. 3, 24 ; 4, 44.
Étym. δ. σόος.
δύσσοος, schwer zu retten, heillos, Theocr. 3.24, 4.44 u. Sp.
δύσσοος
δύσ-σοος, ον
- hard to save, ruined, Theocr.