δύσσηπτος
δύσσηπτος, not easily rotting
δύσ-σηπτος, ον,
- not easily rotting, κρέα Plu. QConv. 2.725b; δένδρα Id. in Hes. 7, cf. Gal. 10.942, al.
incorruptible, que no se pudre fácilmente
τὰ κρέα
δένδρα
ὕλη
ἡ δὲ σταφίς
δύσ·σηπτος, ος, ον, qui se corrompt difficilement, Plut. M. 725b.
Étym. δ. σήπω.
δύσσηπτος, schwer faulend, Plut. Sympos. 8.5 ; Galen.