εἰσαναβαίνω
εἰσαναβαίνω, to go up to
- go up to or into, Ἴλιον εἰσανέβησαν Il. 6.74; εἰσαναβᾶσʼ ὑπερώϊα Od. 16.449, cf. 19.602; so λέχος, ἀκτὴν εἰσαναβαίνειν, Il. 8.291, v.l. in 24.97; ἀκροτάταν εἰσαναβᾶσʼ S. OT 876 codd. (lyr.).
subir a c. ac. de direcc.
Ἴλιον εἰσανέβησαν
ἥ κέν τοι ὁμὸν λέχος εἰσαναβαίνοι
ὑπερώϊον εἰσαναβᾶσα
subiendo al piso superiorἐς δ' ὑπερῷ' ἀναβᾶσα (tm.)
ἐπεὶ ... Ἠὼς ... οὐρανὸν εἰσαναβῇ
ἀκροτάταν εἰσαναβᾶσ'
ἄστυρον εἰσανέβαινεν
ἀκτὴν εἰσανέβαινον
ἄκατον
• subir a, ascender a del alma, en epigr. funerar.
ψυχ]ὴ δ' αἰθέρα εἰσανέβη
1. naar binnen gaan:
2. scheep gaan naar:
[εἰσ- 1 + ἀνα- 1.]
3 pl. aor. εἰσανέβησαν Il. 6.74, Il. 17.320.
Fem. pple. εἰσαναβᾶσα Il. 2.514, Il. 24.700: Od. 16.449, Od. 17.101, Od. 19.594.
Pl. -ᾶσαι (v.l. ἐξαναβᾶσαι) Il. 24.97.
Infin. εἰσαναβῆναι Il. 17.337.
To go up to or on to.
With acc.: ὑπερώϊον Il. 2.514, ὁμὸν λέχος Il. 8.291. Cf. Il. 6.74 = Il. 17.320, Il. 17.337, Il. 18.68, Il. 24.97, 700: Od. 16.449, Od. 17.101, Od. 19.594.
Of a voyage to Troy: ὅτε Ἴλιον εἰσανέβαινον Od. 2.172, Od. 18.252 = Od. 19.125.
- to go up to or into, c. acc., Hom.