εἵνεκεν
εἵνεκεν, that
εἵνεκεν, s. ἕνεκα.
εἵνεκεν = ὅτι,
- 1that εἶπε δʼ εὔβουλος ἐν μέσοισι Θέμις, εἵνεκεν πεπρωμένον ἦν (οὕνεκεν Donaldson: cf. Ammonius, de diff. adfin. vocab., § 362 Nickau, οὕνεκα γὰρ σημαίνει τὸ ὅτι, εἵνεκα δὲ χάριν) I. 8.32