εἰναλίδινος
εἰνᾰλίδῑνος [λῐ], η, ον,
- = ἐν ἁλὶ δινεύων, αἴθυιαι Arat. 918.
εἰν·αλί·δινος, ος, ον [ᾰῐῑ] qui plane en tournoyant sur la mer, Arat. 918.
Étym. εἰν, ἅλς, δινέω.
εἰναλίδινος, [δῑ], αἴθυιαι, im Meere umherschwimmend, Arat. 917, l.d.