εὐσυλλόγιστος
εὐσυλλόγιστος, well-concluded, conclusive
εὐσυλλόγιστος, ον,
- well-concluded, conclusive, εὐσυλλογιστότερα. . τἀληθῆ Arist. Rh. 1355a38.
- 2 easily inferred, ἔκ τινων πόσον . . Plb. 12.18.8, cf. 8.37.1.
εὐ·συλλόγιστος, ος, ον :
1 qui se prête au raisonnement, Arstt. Rhet. 1, 1, 12 ||
2 qu’on peut aisément conclure ou conjecturer, Pol. 12, 18, 8 ||
Cp. -ότερος, Arstt. l. c.
Étym. εὖ, συλλογίζομαι.
εὐσυλλόγιστος, leicht zu schließen, zu erraten, τἀληθῆ εὐσυλλογιστότερα καὶ πιθανώτερα Arist. rhet. 1.1.5 ; αἰτία Plut. Oth. 14 ; ἐκ τούτων εὐσυλλόγιστον Pol. 12.18.8.