θεοληπτικός
θεοληπτικός, belonging to one possessed
θεοληπτ-ικός, ή, όν,
- belonging to one possessed or inspired: ἡ θεοληπτική (sc. μαντεία) = θεοληψία, S.E. M. 9.132.
θεοληπτικός, ή, όν, qui concerne l’inspiration divine ; ἡ θεοληπτική (s. e. τέχνη) Sext. M. 9, 132, aptitude à être inspiré, l’inspiration.
Étym. θεόληπτος.