θεόμητις
θεόμητις, divinely wise
θεό-μητις, ιδος, ἡ,
- divinely wise, δίκη Maiist. 54, cf. Suid.
θεό·μητις, ιος (ὁ, ἡ) inspiré par la sagesse divine, Nonn. Jo. 8, 43.
Étym. θ. μῆτις.
θεόμητις, göttlich ratend, Nonn. Par. 8.121.