θεομανής
θεομανής, maddened by the gods
θεομᾰν-ής, ές,
- maddened by the gods, A. Th. 653, E. Ion 1402; λύσσα θ. madness caused by the gods, Id. Or. 845; πότμος ib. 79.
θεο·μανής, ής, ές [ᾰ]
1 frappé de démence par les dieux, Eschl. Sept. 653 ; Eur. Ion 1402 ||
2 qui consiste en un état de fureur envoyée par les dieux, Eur. Or. 79, 845.
Étym. θ. μαίνομαι.
θεομανής, ές, durch die Götter rasend, wahnsinnig gemacht, Eur. Ion 1402 ; στύγος, rasender Haß der Götter, Aesch. Spt. 653 ; πότμος, λύσσα, durch die Götter erregte Raserei, Eur. Or. 79, 843.
θεομανής
θεο-μᾰνής, ές
μαίνομαι
- maddened by the gods, Aesch., Eur.; λύσσα θ. madness caused by the gods, Eur.