θεολωβήτης
θεολωβήτης, blasphemer
θεολωβήτης, ου, ὁ,
- blasphemer, Man. 4.234.
θεο·λωβήτης, ου (ὁ) qui outrage les dieux, sacrilège, Man. 4, 234.
Étym. θ. λωβάομαι.
θεολωβήτης, ὁ, die Götter lästernd, Man. 4.234.