θεόληπτος
θεόληπτος, possessed, inspired
θεόληπτ-ος, ον,
- possessed, inspired, Arist. EE 1214a23, S.E. P. 2.52, Cat.Cod.Astr. 8(4).148; γνώμη App. Hann. 42, cf. Sallust. 3, etc.; θ. εἰς ἀρετήν Plu. Col. 2.1117a.
- 2 in bad sense, = θεοβλαβής, Man. 4.80, Vett.Val. 114.12.
- 3 superstitious, Plu. Herod. 2.855b.
θεό·ληπτος, ος, ον :
I en b. part :
1 inspiré par la divinité, Arstt. Eud. 1, 1, 4 ; App. Hann. 41 ||
2 enthousiasmé : εἴς τι, Plut. M. 1117a, pour qqe ch. ||
II en mauv. part :
1 c. θεοβλαβής, Man. 4, 80 ||
2 superstitieux, Plut. M. 855b.
Étym. θ. ληπτός.
θεόληπτος, von Gott ergriffen, begeistert, Plut., VLL ; auch tadelnd, abergläubisch, Plut. Herod.malign. 2 ; bei Man. 4.80, 548 ist θεόλημπτος l.d.