θεόσεπτος
θεόσεπτος, feared as divine
θεόσεπτος, ον,
- feared as divine, βροντή Ar. Nu. 292; holy, Orac. ap. Jul. Ep. 89b.
- II Act., = θεοσεβής, Man. 4.427.
θεό·σεπτος, ος, ον :
1 pass. qu’il faut honorer comme un dieu, Ar. Nub. 292 ||
2 qui honore la divinité, Man. 4, 427.
Étym. θ. σέβω.
θεόσεπτος, wie ein Gott zu verehren, Ar. Nub. 292 ; – Gott verehrend, Man. 4.427.
θεόσεπτος
θεό-σεπτος, ον
- feared as divine, Ar.