θεοπτικός
θεοπτικός, of or for a θεόπτης, someone who sees god
θεοπτ-ικός, ή, όν,
- of or for a θεόπτης: ἡ θ. δύναμις the power of seeing God, Herm. ap. Stob. 1.3.52, 3.11.31; ἡ θ. ψυχή Iamb. Myst. 8.6.
θεοπτικός, ή, όν, qui est en état de voir la divinité, Herm. (Stob. Fl. 11, 23).
Étym. θεόπτης.
θεοπτικός, ή, όν, zu einem θεόπτης gehörend, Dion. Ar.; δύναμις Hermann bei Stob. Flor. 11.23.