θεόπτυστος
θεόπτυστος, detested by the gods
θεό-πτυστος, ον,
- detested by the gods, γένος A. Th. 604.
θεό·πτυστος, ος, ον, rejeté (litt. conspué) par la divinité, Eschl. Sept. 604.
Étym. θ. πτύω.
θεόπτυστος, von Gott verabscheut, Aesch. Spt. 610.
θεόπτυστος
θεό-πτυστος, ον
πτύω
- detested by the gods, Aesch.