θυρανοίκτης
θυρανοίκτης, door-opener
θῠρᾰνοίκτης, ου, ὁ,
- door-opener, A.D. Synt. 324.8.
θυρ·ανοίκτης, ου (ὁ) [ῠᾰ] qui ouvre les portes, Dysc. Synt. 318, 30 ; Chrys. 6, 974.
Étym. θύρα, ἀνοίγω.