θυόεις
θυόεις, laden with incense, odorous, fragrant
θῠό-εις, εσσα, εν, (θύος)
- laden with incense, fragrant, νέφος Il. 15.153; epith. of Eleusis, h.Cer. 97, 318; ἄστεος ὀμφαλός, of an altar, Pi. Fr. 75.3; βωμός Id. Pae. 3.8, E. Tr. 1061 (lyr.); Ἀστερίη Call. Del. 300; ἀνάκτορον AP 6.277 (Damag.).
θυόεις, όεσσα, όεν, qui exhale un parfum, Il. 15, 153 ; Hh. Cer. 319 ; Pd. fr. 45, 3 ; Eur. Tr. 1061.
Étym. θύος.
θυόεις, εσσα, εν, duftend ; νέφος Il. 15.152 ; ἄστεος ὀμφαλός Pind. frg. 45 ; βωμός Eur. Tr. 1054 ; sp.D., wie Coluth. 82. Vgl. θυώεις.
θυόεις
-εν
[θύος. Cf. θυήεις.]
Sweet-smelling, fragrant: θυόεν νέφος Il. 15.153.
θῠόεις
- 1incense laden καὶ θυόε[ντα ] βωμὸν[ Pae. 3.8 θεοί, πολύβατον οἵ τʼ ἄστεος ὀμφαλὸν θυόεντʼ ἐν ταῖς ἱεραῖς Ἀθάναις fr. 75. 3.
θυόεις , εν (θύος): odorous, Il. 15.153†.
θυόεις, εσσα, εν
θύος
- laden with incense, odorous, fragrant, Il., Eur.