θύος

θύος [ῠ], εος, τό, (θύω A)

• burnt sacrifice, A. Ag. 1409; θύος ὅττι πάχιστον Call. Aet. Oxy. 2079.23 [Fr. 1.23 Pf.]: but usu. in pl., σὺν θυέεσσι Il. 6.270, cf. 9.499; σπονδῇσι θύεσσί τε ἱλάσκεσθαι Hes. Op. 338, cf. Maiist. 11; λίσσομʼ ὑπὲρ θυέων Od. 15.261; θύη πρὸ παίδων A. Eu. 835, cf. IG 12(5).593.17 (Iulis, V B.C.), Berl.Sitzb. 1927.170 (Cyrene); νιν ἐκ θυέων καταδήσομαι Theoc. 2.10, cf. Euph. 129.
• • • 2 later in pl., = θυμιάματα, Hp. ap. Gal. 19.104.
  • II a cake, θύη πέττειν Eup. 108.

θύος, τό, Räucherwerk, das zum Opfern gebraucht wird, Il. 6.270, im plur.; Hes. O. 335 ist verbunden μηρία καίειν, ἄλλοτε δὴ σπονδῇσι θύεσσί τε ἱλάσκεσθαι ; das Opfer übh., Il. 9.499, Od. 15.261 ; Aesch. Eum. 799, der auch den sing. gebraucht, Ag. 1383. Auch sp.D., immer im plur., wie Gaetul. 3 (VI.190); Theocr. 2.10.

θύος

τό

[θύω2.]

Dat. pl. θυέεσσι Il. 6.270, Il. 9.499.

• • 1

    A making of sacrifice, a sacrifice or offering Il. 9.499.

    In pl. of a single offering: λίσσομʼ ὑπὲρ θυέων Od. 15.261.

  • 2

    What is sacrificed or offered: πρὸς νηὸν ἔρχεο σὺν θυέεσσιν Il. 6.270.

θύος , εος: pl., burnt-offerings.

θύος, εος, θύω

• a sacrifice, offering, Hom., etc.