θυρσαχθής
θυρσ·αχθής, ής, ές, chargé d’un thyrse, Orph. H. 44, 5.
Étym. θύρσος, ἄχθος, v. le suiv.
θυρσαχθής, ές, mit dem Thyrsus belastet, Thyrsus tragend, Orph. H. 44.5, v.l. θυρσεχθής, Ruhnk. θυρσεγχής, mit dem Thyrsus wie mit einer Lanze bewaffnet.