θυρωτός
θυρωτός, with a door
θυρ-ωτός, όν,
- with a door or aperture, στήθη Babr. 59.11: neut. as Subst., θυρ-ωτόν, τό, doorway, IG 4.1484.304 (Epid., dual).
θυρωτός, ή, όν [ῠ] garni d’une porte, fig. Babr. 59, 11.
Étym. vb. de θυρόω.
θυρωτός, όν
θυρόω
- with a door or aperture, Babr.