καίω

καίω, Att. κάω [ᾱ], impf. ἔκαιον Od. 9.553, Att. ἔκᾱον, Ep. καῖον Il. 21.343: fut. καύσω X. Cyr. 5.4.21, (ἐπι-) Pl.Com. 186.4, (κατα-) Ar. Lys. 1218; also καύσομαι Id. Pl. 1054: aor. 1 ἔκαυσα Id. Pax 1088, Th. 7.80 (bis), Pl. Grg. 456b, etc.; Ep. ἔκηα (certain Act. and Med. forms have κει- in codd. of Hom., v. infr.), ἔκηα Il. 1.40, al.; 3sg. ἔκηε (ν) 22.170, 24.34, al.; unaugm. κῆεν 21.349; 3pl. ἔκηαν (v.l. ἔκειαν) Od. 22.336; imper. κεῖον 21.176 codd.; 1pl. subj. κείομεν Il. 7.333 (κατα-), 377, 396 (better attested than κήομεν); opt. κήαι, κήαιεν, 21.336, 24.38; inf. κῆαι Od. 15.97 (v.l. κεῖαι), κατα-κῆαι 10.533, 11.46, κακκῆαι ib. 74 (v.l. κακκεῖαι); part. κείαντες 9.231, 13.26, Att. κέαντες A. Ag. 849, S. El. 757, (ἐκ-) E. Rh. 97, ἐκκέας Ar. Pax 1133 (lyr.), ἐγκέαντι IG 1(2).374.96, 261: pf. κέκαυκα (κατα-, προσ-) X. HG 6.5.37, Alex. 124.3:—Med., aor. 1 ἐκαυσάμην (ἀν-) Hdt. 1.202, 8.19; Ep. κείαντο, κειάμενοι, Il. 9.88, 234; κειάμενος Od. 16.2, 23.51:—Pass., fut. καυθήσομαι Hp. Nat.Mul. 107, (κατα-, ἐκ-) Ar. Nu. 1505, Pl. R. 362a; late κᾰήσομαι 1 Ep.Cor. 3.15: aor. 1 ἐκαύθην Hp. Epid. 4.4, Int. 28, (κατ-) Hdt. 1.19, Th. 3.74; Ep. and Ion. aor. 2 ἐκάην [ᾰ] Il. 9.212 (κατ-), Od. 12.13, (δί-) Hp. Loc.Hom. 40, (κατ-) Hdt. 2.180; inf. καήμεναι Il. 13.210, καῆναι Parth. 9.8: pf. κέκαυμαι E. Cyc. 457, Th. 4.34, etc., κέκαυσμαι Hp. Int. 28; inf. κεκαῦσθαι Arist. Mete. 343a9. (From κᾰϝ-yω.)

• • I kindle, πυρὰ πολλά Il. 9.77; πῦρ κείαντες Od. 9.231; πῦρ κῆαι 15.97, etc.:—Med., πῦρ κείαντο they lighted them a fire, Il. 9.88, cf. 234, Od. 16.2:—Pass., to be lighted, burn, πυραὶ νεκύων καίοντο Il. 1.52; θεείου καιομένοιο 8.135; καιομένοιο πυρός 19.376, cf. Hdt. 1.86, Ar. V. 1372, etc.; φῶς πυρὸς καόμενον Pl. R. 514b; αἱ φλόγες αἱ καιόμεναι . . περὶ τὸν οὐρανόν the meteors which blaze, Arist. Mete. 341b2; of ore, to be smelted, Id. HA 552b10.
  • II set on fire, burn, μηρία, ὀστέα, Od. 9.553, Hes. Th. 557; νεκρούς Il. 21.343; δένδρεα ib. 338:—Pass., νηυσὶν καιομένῃσιν 9.602.
  • • 2 make hot, of the sun, ἀνθρώπους Hdt. 3.104: abs., ibid., Pl. Cra. 413b; [χείμαρρος] ἠελίῳ κεκαυμένος smelted, AP 9.277 (Antiphil.).
    • 3 of extreme cold, ἡ χιὼν καίει τῶν κυνῶν τὰς ῥῖνας X. Cyn. 8.2, cf. 6.26 (Pass.); κάειν λέγεται . . τὸ ψυχρόν, οὐχ ὡς τὸ θερμόν Arist. Mete. 382b8.
    • 4 Pass., of fever-heat, τὰ ἐντὸς ἐκάετο Th. 2.49: metaph., of passion, esp. of love, to be on fire, ἐν φρασὶ καιομένα Pi. P. 4.219; κάομαι τὴν καρδίαν Ar. Lys. 9; ἔρως . . ὕβρει καόμενος Pl. Lg. 783a; καίεσθαί τινος (sc. ἔρωτι) Hermesian. 7.37, Charito 4.6, cf. Parth. 14.2; also καομένη Ἑλλάς Greece being in a fever of excitement, Lys. 33.7.
    • 5 suffer from inflammation, ἐκαύθη ἔσω Hp. Epid. 4.20, cf. 4.
  • III burn and destroy (in war), τέμνειν καὶ κ., κ. καὶ πορθεῖν, waste with fire and sword, X. HG 4.2.15, 6.5.27.
  • IV of surgeons, cauterize, ὤμους Hp. Art. 11:—in Pass., Id. Aph. 6.60: abs., τέμνειν καὶ κάειν to use knife and cautery, Pl. Grg. 480c, 521e, X. An. 5.8.18, etc.: rarely reversed, κέαντες ἢ τεμόντες A. Ag. 849.
  • V burn or bake pottery, κανθάρους dub. in Phryn.Com. 15.

καίω, att. κάω, obwohl in den mss. häufiger καίω steht, fut. καύσω, aor. ἔκαυσα, ep. ἔκηα, κῆεν, Il. 21.349, conj. κήομεν, 7.377, 396, opt. κήαι, κήαιεν, 21.336, 24.38, inf. κῆαι, Od. 15.97, im med. κήαντο, Il. 9.88, κηάμενοι, 9.234 (in der Od. steht bei Wolf κείαντες, 9.231, 13.26, imper. κεῖον, 21.176, med. κειάμενος, 16.2, 23.54, wo Bekker κήαντες, κῆον, κηάμενος schreibt), auch att. κέας, Aesch. Ag. 849, κέαντες, Soph. El. 747, Hermann emend. für κείας, wie ἐκκέας Ar. Pax 1099 u. Eur. Rhes. 97, perf. κέκαυκα, Xen. Hell. 6.5.37 u. Alexis Ath. IX.383c, aor. pass. ἐκαύθην, Hom. ἐκάην;
brennen, anbrennen, anzünden, πυρὰ πολλά Il. 9.76, öfter ; aor. I. med. für sich anbrennen, a.a.O.; gew. verbrennen, δένδρεα 21.337, νεκρούς 21.343 ; μηρίʼ ἔκαιον, beim Opfer, Od. 9.553, wie καίουσʼ ὀστέα λευκὰ θυηέντων ἐπὶ βωμῶν Hes. Th. 557 ; pass. verbrannt werden, brennen, πυραὶ νεκύων καίοντο θαμειαί Il. 1.52, φλὸξ θεείου καιομένοιο 8.135, wie σέλας καιομένοιο πυρός 19.376 ; πυρὶ καιόμενος Pind. P. 3.102, wie πυρὶ καυθεῖσα N. 10.35 ; ἱερῶν καυθέντων κατὰ νόμον Plat. Legg. VII.800b ; σβεννύναι τὸ καιόμενον πῦρ Her. 1.86 ; ἐν ἀγορᾷ τοῖς θεοῖς δὰς καίεται Ar. Vesp. 1372 ; καομένων τῶν λαμπάδων Thesm. 280 ; von einem Gießbache, κεκαυμένος ἡλίῳ, ausgetrocknet, Antiphil. 31 (IX.277). Uebertr., von der Kälte, wegen der ähnlichen Empfindung, die sie verursacht, ἡ χιὼν καίει τῶν κυνῶν τὰς ῥῖνας, er macht, daß die Nasen erfrieren, Xen. Cyn. 8.2 ; Arist. Meteor. 4.5 ἐνίοτε γὰρ καὶ κάειν λέγεται καὶ θερμαίνειν τὸ ψυχρόν, οὐχ ὡς τὸ θερμόν, ἀλλὰ τῷ συνάγειν καὶ ἀντιπεριϊστάναι τὸ θερμόν. Von Fieberhitze, Hippocr. – Sehr gew. ist die Vrbdg τέμνειν καὶ καίειν, als die beiden Haupttätigkeiten der alten Aerzte, die sie bei Verwundungen anwandten ; auch übertr. gebraucht, Plat. Gorg. 480c, 521a, Polit. 293b ; κέαντες ἢ τεμόντες πειρασόμεσθα πῆμʼ ἀποτρέψαι νόσου Aesch. Ag. 823 ; οἱ ἰατροὶ τέμνουσι καὶ καίουσιν ἐπʼ ἀγαθῷ Xen. An. 5.8.18 ; Mem. 1.2.54 ; Sp.
Uebertr. von Leidenschaften, wie Zorn, κάομαι τὴν καρδίαν Ar. Lys. 9 ; bes. von Liebe, ἐν φρεσὶ καιομέναν Pind. P. 4.219 ; πόθος ἔκαυσέ με ἑταίρης Ep.adesp. 11 (XII.90); καίεσθαί τινος, von Liebe zu Einem entflammt sein, Hermesian. bei Ath. XIII.598a.

καίω

(καϝ-, κηϝ-, καυ-).

Aor. ἔκηα (ἔκηϝα) Il. 1.40, Il. 8.240.

3 sing. ἔκηε Il. 22.170, Il. 24.34. κῆε Il. 21.349: Od. 3.273, Od. 4.764, Od. 17.241, Od. 19.366.

3 pl. ἔκηαν Od. 22.336.

1 pl. subj. κήομεν Il. 7.377, 396.

3 sing. opt. κήαι Il. 21.336.

3 pl. κήαιεν Il. 24.38.

Imp. κῆον Od. 21.176.

Nom. pl. masc. pple. κήαντες Od. 9.231, Od. 13.26.

Infin. κῆαι Od. 15.97.

3 pl. aor. mid. κήαντο Il. 9.88.

Pple. κηάμενος, -ου Il. 9.234: Od. 16.2, Od. 23.51.

3 sing. aor. pass. (ἐ)κάη Il. 1.464, Il. 2.427, Il. 9.212: Od. 3.461, Od. 12.13, 364.

Infin. καήμεναι Il. 23.198, 210. (ἀνα-, κατα-.)

• • 1

    To set on fire, kindle; in pass., to burn, blaze: ὁπότʼ ἂν Τροίη πυρὶ δάηται καιομένη, καίωσι δὲ υἷες Ἀχαιῶν Il. 20.317=Il. 21.376. Cf. Od. 8.135, Il. 9.602, Il. 11.554=Il. 17.663, Il. 15.600, Il. 20.491, Il. 21.350, 351: Od. 9.390.

  • 2

    To light (a fire); in pass., of a fire, to burn, blaze: πυραὶ νεκύων καίοντο Il. 1.52. Cf. Od. 8.509, 521, 554, 561, 562, Il. 9.77, Il. 10.12, Il. 19.376: πῦρ κήαντες Od. 9.231. Cf. Od. 5.59, Od. 15.97, Od. 21.176.

    In mid.: πῦρ κήαντο Il. 9.88. Cf. Il. 9.234: πῦρ κηάμενος (having caused it to be lighted) Od. 23.51. Cf. Od. 16.2.

    In pass., of a fire, to light, begin to burn: οὐδὲ πυρὴ ἐκαίετο Il. 23.192. Cf. Il. 23.198, 210.

    With κατά, in pass., of a fire, to burn itself out: ἐπεὶ κατὰ πῦρ ἐκάη Il. 9.212.

  • 3

    To burn, consume with fire: νεκρούς Il. 7.377= 396, Il. 21.343, 349. Cf. Il. 14.397, Il. 21.336, 338, Il. 23.222, 224, 242, Il. 24.38: Od. 12.13, Od. 24.67, 69.

    Fig.: καίετο δ᾽ ἲς ποταμοῖο (was mastered by the fire) Il. 21.356.

    Sim.: φῆ πυρὶ καιόμενος Il. 21.361.

  • 4

    To burn (a sacrifice), offer (it) by burning: μηρία Il. 1.40, Od. 8.240, Il. 11.773, Il. 15.373, Il. 22.170, Il. 24.34, καῖεν ἐπὶ σχίζῃς Il. 1.462. Cf. Il. 1.464=Il. 2.427: Od. 3.9, 273, 461=Od. 12.364, Od. 3.459, Od. 4.764, Od. 9.553, Od. 13.26, Od. 17.241, Od. 19.366, 397, Od. 22.336.

καίω (med. & pass. καιόμενος, -οιο; -ένα, -έναν: impf. ἐκαίοντʼ: aor. pass. καυθείσᾳ.)

• 1burn
• • a trans., pass. ὦρσεν πυρὶ καιόμενος ἐκ Δαναῶν γόον (sc. Ἀχιλλεύς) P. 3.102 γαίᾳ δὲ καυθείσᾳ πυρὶ καρπὸς ἐλαίας ἔμολεν Ἥρας τὸν εὐάνορα λαὸν ἐν ἀγγέων ἕρκεσιν παμποικίλοις in earthenware jars N. 10.35
  • b intrans., med. καιομένα δʼ αὐτῷ διέφαινε πυρά P. 3.44 καιομένοιο πυρός P. 4.225 ἅμα δʼ ἐκαίοντʼ ἐρῆμοι (sc. Ἀφαρητίδαι, killed by Zeusʼ thunderbolt: δὲ κέοντʼ codd., corr. Boeckh) N. 10.72 met., of passion, αὐτὰν ἐν φρασὶ καιομέναν sc. Μήδειαν P. 4.219

καίω , inf. καιέμεν, ipf. καῖον, aor. ἔκηα, opt. 3 sing. κήαι, 3 pl. κήαιεν, subj. 1 pl. κήομεν, inf. κῆαι, imp. κῆον, part. κήαντες, pass. pres. καίεται, ipf. 2 sing. καίεο, aor. (ἐ)κάη, inf. καήμεναι, mid. aor. κήαντο, part. κηάμενος: burn, consume, mid., for oneself, Il. 9.88, 234, Od. 16.2; pass., burn, burn up.

καίω

• • Ito light, kindle, πυρὰ πολλά Il.; πῦρ κῆαι Od.; Mid., πῦρ κήαντο they lighted them a fire, Hom.:—Pass. to be lighted, to burn, Il., Hdt., etc.
  • IIto set on fire, burn up, burn, Hom.
  • • 2to burn, scorch, of the sun, Hdt.:—also of extreme cold (as Virg. penetrabile frigus adurit), Xen.
    • 3Pass., of fever-heat, to be burnt or parched up, Thuc.: metaph. of passion, Pind., etc.
  • IIIto burn and destroy (in war), τέμνειν καὶ κ., κ. καὶ πορθεῖν to waste with fire and sword, Xen.
  • IVof surgeons, to cauterise, τέμνειν καὶ κάειν to use knife and cautery, Plat., Xen.