κακέμφατος
κακέμφατος, ill-sounding
κᾰκ-έμφᾰτος, ον,
- ill-sounding, κακέμφατόν ἐστι τὸ ὑπεξαίρεσις" Demetr.Lac. Herc. 1012.23; esp. of words used in a vulgar or equivocal sense, Quint. 8.3.44, Sch. Luc. Lex. 21; τὸ κ. Sch. Ar. Ach. 258, al. Adv. -τως Sch. Ar. Ra. 48, 426, etc.
- II = ἄδοξος, Hsch.
κακ·έμφατος, ος, ον [ᾰᾰ] malsonnant, qui sonne mal à l’oreille, c. à d. inconvenant, indécent, Quint. 8, 3, 44.
Étym. κ. ἔμφατος.
κακέμφατος, übel klingend, bes. von übler, unanständiger Nebenbedeutung, nach Hesych. auch ἄδοξος, ἀκλεής, von üblem Ruf.
• Adv. κακεμφάτως , Schol. Ar. Ran. 426, Eccl. 1040.
• Adv. κακεμφάτως , Schol. Ar. Ran. 426, Eccl. 1040.