καταβρίθω
καταβρίθω, to be heavily laden
καταβρίθω [ῑ], intr.,
- to be heavily laden, weighed down by a thing, ὄϊες μαλλοῖς καταβεβρίθασι Hes. Op. 234; ὄρπακες βραβύλοισι καταβρίθοντες ἔραζε Theoc. 7.146.
- II trans., weigh down, outweigh, ὄλβῳ μὲν πάντας κε καταβρίθοι βασιλῆας Id. 17.95.
κατα·βρίθω (pf. καταβέβριθα) [ῑ]
1 tr. accabler sous le poids, c. à d. vaincre, surpasser ; ὄλβῳ βασιλῆας, Thcr. Idyl. 17, 95, les rois en bonheur ||
2 intr. être accablé sous le poids : τινί, Thcr. Idyl. 7, 144, de qqe ch. ; pf. καταβέβριθα [ῑ] Hés. O. 232, m. sign.
1. met acc. neerdrukken, overtreffen:
2. perf. intrans. beladen zijn:
καταβρίθω, durch eine Last niederdrücken, überwiegen, ὄλβῳ μὲν πάντας κε καταβρίθοι βασιλῆας Theocr. 17.95. – Perf. καταβέβρῑθα, schwer belastet sein, τινί, Hes. O. 236 ; so auch praes., Theocr. 7.146.
καταβρίθω
fut. -βρίσω
perf. -βέβρῑθα
- Iintr. to be heavily laden or weighed down by a thing, c. dat., Hes., Theocr.
- IItrans. to weigh down, to outweigh, ὄλβῳ κ. βασιλῆας Theocr.