καταβόησις
καταβόησις, a crying out against
καταβό-ησις, εως, ἡ,
- = foreg., αἰτίαι καὶ κ. Plu. Pomp. 67, cf. Def.orac. 420f, IG 12(3).325.34 (Thera, ii A.D., pl.).
- II shouting, Ph. 2.537 (pl.); loud cry, κ. ἀγαθαί, κακαί, Artem. 1.24.
- III divulgation, τῶν ἔξωθεν Philostr. Ep. 7.
καταβόησις, εως (ἡ)
1 clameur, invective, Plut. Pomp. 67, etc. ||
2 grand cri, Artém. 1, 24 ; au pl. acclamations, Phil. 2, 537.
Étym. καταβοάω.
καταβόησις, ἡ, das Schreien gegen Einen, Vorwurf, Anklage, ἐν αἰτίαις ἦν καὶ καταβοήσεσιν Plut. Pomp. 67 u. öfter, wie a.Sp.
καταβόησις, εως
- a crying out against, Plut.