καυματώδης
καυματώδης, burning, scorching
καυμᾰτ-ώδης, ες,
- = καυματηρός, burning, scorching, θέρος οὐ λίην κ. Hp. Epid. 1.4; νότος Arist. Mete. 364b23; ὁδός D.S. 19.18; ὥρα Longus 1.30.
- 2 feverish, ῥίγεα Hp. Prorrh. 1.67, al.: metaph., ἡδονή Ach.Tat. 2.37.
καυματώδης, ης, ες [ᾰ] brûlant, en parl. du Notus, Arstt. Meteor. 2, 6 ; d’une route, DS. 19, 18 ; du corps, Hpc. 337, 22 ; de déjections, Hpc. 222d.
Étym. καῦμα, -ωδης.
καυματώδης, ες, = καυματηρός ; νότος Arist. Meteor. 2.6 ; ὁδός DS. 19.18 ; Sp.