κηδευτής
κηδ-ευτής, οῦ, ὁ,
- = κηδεμών I, Arist. Pr. 922b26.
κηδευτής, οῦ (ὁ) qui prend soin de, curateur, Arstt. Probl. 19, 48 ; Anth. 7, 712.
Étym. κηδεύω.
κηδευτής, ὁ, = κηδεμών, Arist. Probl. 19.48.
κηδευτής, οῦ,
= κηδεμών, Anth.