κλάσις
κλάσις, a breaking
κλάσ-ις [ᾰ], εως, ἡ, (κλάω A)
- breaking, fracture, Pl. Ti. 43e; ἡ κ. τῶν ἀμπέλων breaking off the shoots and tendrils of vines, Thphr. CP 2.14.4 (pl.), cf. 3.7.5, al.; ἡ κ. τοῦ ἄρτου Ev.Luc. 24.35.
- 2 bending of the knee joint, Arist. Pr. 882b33; κ. ὄψεων refraction, Alex.Aphr. in Mete. 143.9; τὸ σαμεῖον περὶ ὃ ἁ κ. Archyt. ap. Simp. in Ph. 785.25.
- b κλάσιν λαβεῖν to be deflected, Plot. 6.9.8; ὅταν κλάσιν ποιῇ καὶ γωνίαν, of a bandage. Erot. s.v. σκέπαρνος; of the labyrinth of the ear, Gal. UP 8.6.
- II modulation of the voice, Ph. 1.276, 2.266.
1 κλάσις, εως (ἡ) [ᾰ]
1 action de briser, de rompre, Plat. Tim. 43d ; Spt. Sam. 1, 30, 12, etc. ; NT. Luc. 24, 35 ; fig. φωνῆς, Phil. 1, 276, etc. modulation de la voix ||
2 action de tailler les branches, les bourgeons, Th. C.P. 214, 4.
Étym. κλάω.
2 κλάσις, εως (ἡ) = lat. classis, DH. 2, 682 Reiske.
κλάσις, ἡ, das Zerbrechen, der Bruch ; Plat. Tim. 43d ; LXX u. a.Sp.; ἀμπέλων, das Abbrechen der Blätter u. Ranken des Weinstocks, Theophr. – Auch von der Stimme, Philo.
κλάσις
κλάσις (ᾰ), εως
κλάω
- a breaking, NTest.