κλαῦμα
κλαῦμα, a weeping, wailing
κλαῦμα, ατος, τό, (κλαίω) always in pl.,
- weeping, wailing, A. Pers. 705 (troch.), X. Cyr. 2.2.14, etc.; κλαυμάτων πηγαί A. Ag. 887; κλαυμάτων ἄξια And. 4.39.
- II troubles, misfortunes, Ar. Pax 249; κλαύμαθʼ ὑπάρξει τινί, = κλαύσεται, S. Ant. 932 (anap.).
κλαῦμα, ατος (τὸ) seul. plur.
1 pleurs, larmes, lamentations, Eschl. Pers. 705, etc. ; Soph. Ant. 932, etc. ; Xén. Cyr. 2, 2, 14 ||
2 sujet de pleurs, Ar. Pax 249.
Étym. κλαίω.
κλαῦμα, τό, das Weinen, Klagen, nur im plur.; κλαυμάτων πηγαί Aesch. Ag. 861 ; κλαυμάτων λήξασα τῶνδε Pers. 691 ; τοῖσιν ἄγουσιν κλαύμαθʼ ὑπάρξει Soph. Ant. 923 ; κλαύματα ἐμβάλλειν τινί Ar. Pax 248, Klagen verursachen ; κλαυμάτων ἄξια Andoc. 4.38 ; κλαύμασι καὶ πατέρες υἱοῖς σωφροσύνην μηχανῶνται, durch Strafe, die Weinen hervorruft, Xen. Cyr. 2.2.14.
κλαῦμα, ατος, τό,
κλαίω
- Ia weeping, wailing, Aesch.
- IIa trouble, misfortune, Soph., Ar.