κλαυθμός

κλαυθμ-ός, ὁ,

• = foreg., Il. 24.717, Od. 4.212, 801, 17.8, A. Ag. 1554 (pl., lyr.), Hdt. 1.111, 3.14, etc.; κλαυθμοὶ παίδων Arist. Pol. 1336a35, cf. LXX Ge. 45.2, al., Ev.Matt. 8.12, Plu. Rom. 19; κ. μετὰ δακρύων D.S. 32.6.

κλαυθμός, ὁ, das Weinen, Wehklagen ; Il. 24.717 ; od. öfters ; παύεσθον κλαυθμοῖο γόοιό τε Od. 21.228 ; καὶ στοναχή Od. 22.501 ; καταθάψωμεν οὐχ ὑπὸ κλαυθμῶν Aesch. Ag. 1533 ; auch in Prosa, παίδων Arist. Polit. 7.17 ; Plut. Pericl. 36.

κλαυθμός

-οῦ, ὁ

[κλαϝ-, κλαυ-, κλαίω.]

Weeping, wailing, lamentation : ἔπειτα ἄσεσθε κλαυθμοῖο Il. 24.717. Cf. Od. 4.212, 801, Od. 17.8, Od. 21.228, Od. 22.501, Od. 24.323.

κλαυθμός, οῦ, κλαίω

• a weeping, Hom., Hdt., Aesch.