κάρα

κάρα, the head

κάρα2, tame goat

κάρᾱ (A), Ep. and Ion. κάρη [ᾰ], τό, poet. for κεφαλή, Luc. Lex. 5:—

head, of men or animals, πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον Il. 22.74; ὑψοῦ κάρη ἔχει [ἵππος] 6.509; περὶ πόδα περὶ κάρα from head to foot, A. Eu. 165 (lyr.): metaph., ἐν δʼ ἐμῷ κάρᾳ θεός μʼ ἔπαισεν S. Ant. 1272, cf. OC 564; of the face, γέλωτι φαιδρὸν κ. Id. El. 1310; μου κ. τὸ δυσπρόσοπτον Id. OC 285.
- - 2 peak, top, κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου Hes. Th. 42; of a tree, S. Fr. 23; edge, brim of a cup, Eub. 56.6.
  - 3 in Trag., as periphr. for a person, Οἰδίπου κάρα, i.e. Οἰδίπους, S. OT 40, 1207 (lyr.); αὐτάδελφον Ἰσμήνης κ. Id. Ant. 1; ὦ κασίγνητον κ., for ὦ κασίγνητε, Id. El. 1164; ὦ φίλον κ. Id. OC 1631; φίλον κ. A. Ag. 905.--Hom. uses nom. acc. κάρη, gen. dat. κάρητος, κάρητι, Od. 6.230, Il. 15.75; also καρήατος, καρήατι, 23.44, 19.405, nom. pl. καρήατα 11.309 (whence was formed nom. sg. κάρηαρ, Antim. 76); acc. pl. κάρη Il. 10.259 (but perh. sg.), nom. acc. pl. κάρᾱ Sannyr. 3, perh. S. Ant. 291; κάρᾰ ἐξεπεφύκει h.Cer. 12; dat. pl. κάρησι f.l. in Tryph. 602:—post-Homeric Poets inflected κάρη as if it were of decl. 1, gen. κάρης Mosch. 4.74, Call. Fr. 125; dat. κάρῃ Thgn. 1024, Nic. Th. 249; acc. κάρην D.P. 562, Nic. Th. 131; Trag. dat. κάρᾳ with neut. Prons., A. Ch. 230, etc.; late acc. κάραν Anacreont. 50.9. (Cf. Skt. śiras (neut.) ‘head’, gen. śīrṣṇás, abl. śīrṣatás: κάρηνα (fr. κᾰρᾰσ-ν-α) and κράατα (perh. fr. κρᾱσ-ṇ-τα) are forms of this word, v. κάρηνον, κράς, κρανίον: cogn. with Lat. cerebrum (fr. ceres-ro-), ONorse hjarne ‘brain’, and prob. κέρας, κόρση.)

κάρα (B), ἡ,

tame goat (Cret.), Hsch.; also, fig, Id. καραβαία· δίκρουν ξύλον, Id.

1 κάρα (τὸ) [ᾰᾱ]

I tête :

1 tête, en parl. de l’homme, Il. 22, 74, etc. ; Pd. N. 1, 65 ; Eschl. Eum. 159 ; Soph. Aj. 308, etc. ; en parl. des animaux, Il. 6, 509 ; Soph. El. 740 ; périphr. : φίλον κ. Eschl. Ag. 905, tête chérie, p. être chéri ; Οἰδίπου κ. Soph. O.R. 40, 1207, tête d’Œdipe, p. Œdipe ||

2 cime d’arbre, Soph. fr. 24, ou de montagne, Hés. Th. 42 ||

II p. ext. visage, aspect, Soph. El. 1310, O.C. 285 ||

➳ Les formes de ce nom procèdent de trois thèmes :

1 καρα- [ᾰᾱ] ion. et épq. κάρη [ᾰ], d’où viennent le nom., l’acc. sg. κάρα [ᾰᾱ] Eschl. Eum. 159 ; Soph. Aj. 308, etc. ; ion. et épq. κάρη [ᾰ] Il. 2, 11, etc. ; Od. 1, 90, etc. ; le dat. κάρᾳ, Eschl. Ch. 227, etc. ; ion. κάρῃ, Thgn. 1018 ; le plur. nom. κάρα [ρᾱ] Hh. Cer. 12 ; ion. κάρη, Il. 10, 259 ; voc. κάρα [ρᾱ] Sannyr. (Ath. 286c). Les poètes postér. déclinent κάρη comme s’il était d’un th. fém. : gén. κάρης, Mosch. 4, 74 ; Call. fr. 125 ; acc. κάρην, DP. 562 ; Nic. Th. 131. —

2 καρητ- [ᾰ], d’où gén. sg. κάρητος, Il. 15, 75 ; dat. κάρητι, Od. 6, 230 ; dat. plur. κάρησι, Triphiod. 602. —

3 καρηατ- [ᾰᾰ] p. καρηαρτ-, d’où nom. κάρηαρ, Antim. 76 Kinkel ; gén. καρήατος, Il. 23, 44, dat. καρήατι, Il. 19, 405 ; plur. nom. et acc. καρήατα, Il. 11, 309 ; le th. καρα-, καρη- paraît être une forme apocopée ou contracte du th. καρητ-, le dat. κάρᾳ représentant *καραϊ de *καρατι, le plur. κάρα [ρᾱ] représentant *καραα de *καρατα ; καρητ- lui-même paraît être une contraction de καρηατ-.

Étym. indo-europ. *ḱrh₂-(e)s-n-, tête ; cf. le suiv., κάρη, κράς et κάρ 1.

2 κάρα (ἡ) seul. acc. κάραν, Es. 94 de Furia (d’ord. sous la forme ion. κάρη) v. le préc.

κάρα, [ρᾱ], τό, ion. u. ep. κάρη, nur im nom. u. acc., das Haupt ; πολιόν τε κάρη, πολιόν τε γένειον Il. 22.74 ; μηκέτʼ ἔπειτʼ Ὀδυσῆϊ κάρη ὤμοισιν ἐπείη 2.259 ; von Pferden, 6.509 ; ποικίλον κάρα δρακόντων φόβαισι, das Haupt der Medusa, Pind. P. 10.46 ; Tragg., οὔ φημʼ ἀλύξειν ἐν δίκῃ τὸ σὸν κάρα λευσίμους ἀράς Aesch. Ag. 1598, περὶ πόδα, περὶ κάρα, Eum. 159, in der Anrede, νῦν δʼ ἐμοὶ φίλον κάρα, ἔκβαινʼ ἀπήνης, liebes Haupt, Ag. 879, wie Soph. ὦ κράτιστον Οἰδίπου κάρα O.R. 40, ὦ κασίγνητον κάρα El. 1155, vgl. Ant. 906 (Eur. Or. 237, I.T. 983); von Tieren, κάρα προβάλλων ἱππικῶν ὀχημάτων El. 730 ; αἰγείρου frg. 24 ; γέλωτι φαιδρὸν κάρα El. 1310, wo bes. an das Gesicht zu denken ist ; κάρα τὸ δυσπρόσοπτον O.C. 286 ; τὸ πάλλευκον κάρα Eur. Hec. 600 ; σὸν καταιδοῦμαι κάρα Or. 681 ; ἰλιγγιῶ κάρα λίθῳ πεπληγμένος Ar. Ach. 1178 ; sp.D. oft. – Dazu haben die Tragg. den dat. κάρᾳ, maskulinisch, für κάρατι, συμμέτρου τῷ σῷ κάρᾳ Aesch. Ch. 225 ; Soph. O.C. 570, Ant. 1257, El. 437 ; Eur. Med. 1371, Herc.Fur. 465 ; κάρῃ Theogn. 1018. – Die Gramm. führen auch den gen. κάρας an ; den acc. κάραν haben Anacr., πολιαὶ στέφουσι κάραν 50.9, u. a.Sp., wo es dann als fem. betrachtet wird, Qu.Sm. 11.58 ; τὴν κάρην Callim. frg. 125 ; κάρης Mosch. 4.74 ; Nic. Th. 131 Dion.Per. 562. – Plur., ἑκατὸν κάρᾱ ἐξεπεφύκει H.h. Cer. 12, womit man ὦ βατίδες, ὦ γλαύκων κάρα vergleichen kann, Sannyrio bei Ath. VII.286c, für κάρατα. – Außerdem gehören dazu die Formen gen. κάρητος, Od. 6.230, 23.157, u. καρήατος, Il. 23.44, dat. κάρητι, Il. 15.75, u. καρήατι, 19.405, 22.205, dat. plur. κάρησι, Tryphiod. 602, acc. plur. καρήατα, Il. 11.309, wozu die Gramm. einen eigenen nom. κάρηαρ angenommen haben. – Vgl. ΚΡαΣ u. κάρηνον.

…κεν παννύχιοι μέσφʼ ἠοῦς ἠριγενείης καίωμεν πυρὰ πολλά, σέλας δʼ εἰς οὐρανὸν ἵκῃ, μή πως καὶ διὰ νύκτα κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ φεύγειν ὁρμήσωνται ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης. μὴ μὰν ἀσπουδί γε νεῶν ἐπιβαῖεν ἕκηλοι, ἀλλʼ ὥς τις…

Homer, Iliad
…νιν ἀξιῶ προσφθέγμασιν. φθόνος δʼ ἀπέστω · πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ ἠνειχόμεσθα. νῦν δέ μοι, φίλον κάρα, ἔκβαινʼ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθεὶς τὸν σὸν πόδʼ, ὦναξ, Ἰλίου πορθήτορα. δμῳαί, τί…

Aeschylus, Agamemnon
…θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν · ἐλθὼν ἐς κλισίην Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο πάντα μάλʼ ἀτρεκέως ἀγορευέμεν ὡς ἐπιτέλλω · θωρῆξαί ἑ κέλευε κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺς πανσυδίῃ · νῦν γάρ κεν ἕλοι πόλιν εὐρυάγυιαν Τρώων · οὐ γὰρ ἔτʼ ἀμφὶς Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντες ἀθάνατοι…

Homer, Iliad
…μιν ἀμφὶ μελάνδετον ἆορ ἔκειτο χαλκέου ἐκ τελαμῶνος · ὃ δʼ ὥς τε νόημʼ ἐποτᾶτο · πᾶν δὲ μετάφρενον εἶχε κάρη δεινοῖο πελώρου, Γοργοῦς · ἀμφὶ δέ μιν κίβισις θέε, θαῦμα ἰδέσθαι, ἀργυρέη · θύσανοι δὲ κατῃωρεῦντο φαεινοὶ…

Hesiod, Shield of Heracles
…. αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν. ἆρʼ ἐξεγείρῃ τοῖσδʼ ὀνείδεσιν, πάτερ ; ἆρʼ ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα ; ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις, ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς λαβεῖν, εἴπερ κρατηθείς γʼ ἀντινικῆσαι θέλεις .…

Aeschylus, Libation Bearers
…ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃ δεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων εἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖο κυδιόων · ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖται ὤμοις ἀΐσσονται · ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼς ῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ…

Homer, Iliad
…βουλεύσαντι μηδʼ εἰργασμένῳ. τέλος δʼ ὅτʼ οὐδὲν ἦν ἐρευνῶσιν πλέον, λέγει τις εἷς, ὃ πάντας ἐς πέδον κάρα νεῦσαι φόβῳ προὔτρεψεν · οὐ γὰρ εἴχομεν οὔτʼ ἀντιφωνεῖν οὔθʼ ὅπως δρῶντες καλῶς πράξαιμεν. ἦν δʼ ὁ μῦθος ὡς…

Sophocles, Antigone
…διεσπάσαντο, κρείσσονʼ ἐν κυναγίαις Ἀρτέμιδος εἶναι κομπάσαντʼ, ἐν ὀργάσιν. ὃ μὴ πάθῃς σύ · δεῦρό σου στέψω κάρα κισσῷ · μεθʼ ἡμῶν τῷ θεῷ τιμὴν δίδου. οὐ μὴ προσοίσεις χεῖρα, βακχεύσεις δʼ ἰών, μηδʼ ἐξομόρξῃ…

Euripides, Bacchae
…κάρτʼ ἐν ἐλπίσιν τρέφω φίλη μὲν ἥξειν πατρί, προσφιλὴς δὲ σοί, μῆτερ, φίλη δὲ σοί, κασίγνητον κάρα · ἐπεὶ θανόντας αὐτόχειρ ὑμᾶς ἐγὼ ἔλουσα κἀκόσμησα κἀπιτυμβίους χοὰς ἔδωκα. νῦν δέ Πολύνεικες, τὸ σὸν δέμας περιστέλλουσα…

Sophocles, Antigone
…ὅ ῥʼ Ἀγέλαος ἀποπροέηκε χαμᾶζε κτεινόμενος · τῷ τόν γε κατʼ αὐχένα μέσσον ἔλασσε. φθεγγομένου δʼ ἄρα τοῦ γε κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη. Τερπιάδης δʼ ἔτʼ ἀοιδὸς ἀλύσκανε κῆρα μέλαιναν, Φήμιος, ὅς ῥʼ ἤειδε μετὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ .…

Homer, Odyssey

Menu

Word wheel

κάρα

Saved

Recent