κούρειον
κούρειον, ου (τὸ) victime (agneau, brebis, etc.) qu’on immolait le 3e jour de la fête des Apaturies (v. κουρεῶτις) ; p. ext. sacrifice, en gén. Soph. fr. 132 ; Is. 58, 30 (vulg. κούριον) ||
➳ Dans les inscr. att. réduit à κούρεον, CIA. 2, add. 841, z, 28 (envir. 396 av. J.-C.) à côté de κουρείου, CIA. 2, add. 841, b, 6 (envir. 396 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 33, 3.
Étym. κουρά.
κούρειον, τό (so akzentuiert EM. 533.30, bei B.A. 273 steht κουρεῖον), das Opfertier, das man am Tage κουρεῶτις den φράτορες zum Besten gab, gew. ein Schaf od. Lamm, auch μεῖον genannt, EM. u. Poll. 8.107 ; Isae. 6.22 steht ἐπεὶ δὲ οὔθʼ ὁ υἱὸς αὐτῷ Φιλοκτήμων συνεχώρει, οὔθʼ οἱ φράτορες εἰσεδέξαντο, ἀλλʼ ἀπηνέχθη τὸ κούριον.