κουρευτικός
κουρ-ευτικός, ή, όν,
- = κουρεύσιμος, Sch. E. l.c.; μαχαιρίδια Olymp. Vit.Pl. p.3 W.
κουρευτικός, ή, όν, de barbier, Olympiod. V. Plat. (DL. App. v. 2, p. 586).
Étym. κουρευτής.
κουρευτικός, zum Barbier gehörig, ihm eigen, μαχαίρια, Schermesser, Sp.