κούνικλος
κούνικλος, v. κύνικλος.
κούνικλος, ου (ὁ) lapin, Ath. 400f ; El. N.A. 13, 15, var. κόνικλος.
Étym. lat. cuniculus ; cf. le suiv.
κούνικλος, ὁ, = κόνικλος ; Ath. IX.400f aus Pol. 12.3.10, wo jetzt κύνικλος steht ; vgl. Ael. H.A. 13.15, v.l. κόνικλος.