κράας
*κράας (τὸ) seul. gén. κράατος, dat. κράατι ; acc. pl. κράατα [ᾱᾰτ] tête (v. κράς) Il. 19, 93 ; A. Rh. 1, 222 ; 2, 1013.
Étym. cf. κάρα.
κράας, *κράας, τό, ep. = κράς, Haupt ; findet sich bei Hom. nur im gen. κράατος, Il. 14.177, dat. κράατι Od. 22.218, u. accus. plur. κράατα, Il. 19.93 ; u. so sp. Ep., κράατος ἐξ ὑπάτοιο Ap.Rh. 1.222, κράατα δησάμενος 2.1013. – Vgl. κάρα.