κύκλωψ
κύκλ·ωψ, ωπος (ὁ, ἡ) de forme (litt. d’apparence) ronde :
1 κ. κούρη, Empéd. 227 Mullach, la pupille de l’œil ||
2 au disque arrondi, Parmén. (Clém. 732).
Étym. κύκλος, ὤψ.
κύκλωψ, ωπος, ὁ (s. Κύκλωψ), rundäugig, u. übh. rund ; σελήνη Parmenids. bei Clem.Al. strom. 5 p. 732 ; – κύκλοπα κούρην, vom Auge, Empedocl. (281) bei Arist. sensu 2 ; – κύκλωπες, οἱ, ein Wurf im Würfelspiel, Eubul. bei Poll. 7.205.