κύντατος
κύντατος, η, ον [ᾰ]
1 le plus impudent (litt. le plus chien) Il. 10, 503 ; A. Rh. 3, 192 ||
2 p. suite, le pire, Hh. Cer. 307, d’où le plus terrible, Eur. Suppl. 807.
Étym. sup. de κυν- radic. de κύων ; cf. κύντερος.
κύντατος, superl. von κύων, der Hund, abgeleitet, der hündischste, d.i. schamlosste, unverschämteste, schrecklichste ; ὅ, τι κύντατον ἔρδοι Il. 10.503 ; H.h. Cer. 306 ; κύντατʼ ἄλγη Eur. Suppl. 807 ; sp.D., wie Ap.Rh. 3.193, 514 ; Nic. Th. 168 ; B.A. 101.30, wo aus Arist. auch der superl. κυντότατος erwähnt wird.
κύντατος
[superl. fr. κυν-, κύων. Most like what a dog might do.]
Most outrageous or offensive : μερμήριζε ὅ τι κύντατον ἕρδοι Il. 10.503.