κυνῶπις
κυν·ῶπις, ιδος (ἡ) [ῠῐδ] fém. du préc. Il. 3, 180, etc. ; Od. 4, 145, etc. ; Eur. Or. 260, El. 1252.
1. met hondenogen; schaamteloos, vooral van ontrouwe vrouwen:
2. met een valse blik:
κυνῶπις, ιδος, ἡ, fem. zu κυνώπης, die hundsäugige, d.i. die schamlose, freche, unverschämte ; Od. 4.145, 11.423, Il. 3.180, 18.396 ; von den Furien, Eur. Or. 260 ; von den Keren, El. 1252 ; παλλακή Cratin. bei Plut. Pericl. 24.
κυνῶπις
-ιδος
[as κυνώπης.]
= κυνώπης. : κυνώπιδος εἵνεκα κούρης Od. 8.319. Cf. Il. 18.396 : Od. 11.424.
In self-depreciation : δαὴρ ἐμὸς ἔσκε κυνώπιδος Il. 3.180. Cf. Od. 4.145.