λείχω
λείχω, to lick up
λείχω, fut. λείξω LXX Mi. 7.17: aor. ἔλειξα A. (v. infr.), Ar. (v. infr.):—Pass., aor. part. ἐκ-λειχθέν Dsc. 3.36:—
- lick up, Hdt. 4.23, A. Eu. 106, Ag. 828; λ. δημιόπρατα Ar. Eq. 103; simply, lick, ἅλα Arist. HA 580b31; βοῦς ὁπλὴν λ. Thphr. Sign. 15. (Cf. Skt. lih- ‘lick’, etc.)
λείχω [IE *leigh-; cf. Lat. linguo, Skt. léh-mi, Goth. bi-laigon, OHG lecchōn, Ir. ligim, Arm. lizum, Lith. liežiù] impf. ἔλειχον, mid. pass. ἐλειχόμην [Io.] (PG 60.731.29) ‖ fut. λείξω ‖ aor. ἔλειξα ‖ aor. ptc. pass. neut. (ἐκ)λειχθέν Diosc.2 3.36; to lick, lap Hdt. 4.172.4 Aeschl. Eum. 106, al. Aristoph. Pax 854, al. etc.; τῇ γλώττῃ with the tongue Aristot. H.A. 580a 9; ἅδην ἔλειξεν αἵματος τυραννικοῦ he lapped his fill of princely blood Aeschl. Ag. 828; λ. χοῦν to lick the dust VT Ps. 71.9.
λείχω (f. λείξω, ao. ἔλειξα, pf. inus.) lécher, Hdt. 4, 23 ; Eschl. Ag. 828, Eum. 106 ; Ar. Eq. 103 ; Arstt. H.A. 6 fin, etc. ||
➳ On rapporte à λείχω le part. pf. λελειχμώς, Hés. Th. 826, qui se rattache plus régul. à λιχμάζω, d’où λελιχμακώς, λελιχμώς, épq. λελειχμώς.
Étym. R. indo-europ. *leiǵh-, lécher ; cf. lat. lingō.
λείχω, lecken, auflecken ; ἄδην ἔλειξε αἵματος τυραννικοῦ Aesch. Ag. 802 ; Eum. 106 ; ἐπίπαστα λείξας δημιόπρατα Ar. Eq. 103 ; ἅλα Arist. H.A. 6 extr.; Sp.; in obszönem Sinne, Ar. Eq. 1285. S. auch λιχμάω.
λείχω
- 1to lick up, Hdt., Aesch., Ar.
- 2irreg. part. perf., γλώσσηισι λελειχμότες playing with their tongues, Hes.